میدونم که شاید خیلی بچه گانه به نظر بیاد ولی من واقعن نمی تونم تحمل کنم (شاید اونقدر بزرگوار نیستم که بتونم) که کسی از رفتار، حرفا، کارا، برخوردا، یا حتی نوع سلیقه ی من تقلید کنه. نمیخوام بگم من خیلی باحال و تقلید برانگیزم ها، ولی یه نفر هست که من حتی اگه مدل ئه راه رفتنم رو هم عقب عقبکی کنم تو خیابون بعد از 2 روز اجراش میکنه. اعصابم رو واقعن خرد کرده. خیلی ننربازی و غر متمدنانه ست که بخوام هی باز کنم و بیشتر توضیح بدم ولی جدددن اعصابم رو خرد کرده.

چیکار میشه کرد؟

واقعن چیکار میشه کرد؟

برم وایسم تو چشماش نگاه کنم که حالم رو دیگه بهم زدی تو الان؟؟؟؟

تقریبن همه ی کسایی که من رو می شناسن هم از این اخلاق بد و مسخره م خبر دارن! اگه یه لباسی، فلانی چیزی داشته باشم که یکی بره مثل ئه اونو بگیره دیگه طرف ئه اون فلان یا لباس و هر چیز ئه دیگه نمیرم. یا شوتش میکنم بیرون یا چه میدونم... ( خودم میدونم که نوعی بیماری محسوب میشه این اخلاقم ولی همینی که است!)

تازه شم اَه !

پی بنوشت: ببینم؟ بچه که بودیم وقتی پامون درد میکرد میگفتن داری قد میکشی! بعد من الان همون جای درد ئه بچه گیم 2 روز ئه درد میکنه! قد نکشم باز؟ تو بچه گی خیلی قد کشیدم.کافیه! چه وعضشه آخه؟ داغ ئه کفش ئه پاشنه بلند مونده به دل ئه دختر ئه مردم تو این سند و سال. والا..